Σάββατο, 23 Ιουλίου 2016

Η προσφορά




Η στιγμή εκείνη ήρθε

Που το θέλησε

Και λωρίδες έκοβε

Δέρματος

Και τις χάριζε



Η στιγμή εκείνη ήρθε

Που δεν το θέλησε

Ούτε αυτό

Για την ίδια

Να κρατήσει

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015

Το χάσιμο






Κανείς δεν ήξερε
Στο τέλος
Να ειπεί
Το χάσιμο τι είναι

Και η περιφορά σαρκίων
Συνέχιζε με πιο πολλή δειλία

Και με την έναρξη της νύχτας
Όλοι μαζεύτηκαν
Τον ουρανό να κάνουν χάζι

Και να!
Σε μια στιγμή
Ένα φωτάκι
Από το μαύρο
Χάθηκε

Και να!
Σε μια στιγμή
Ένα κορίτσι δάκρυσε
Το χάσιμο τι πάει να πει
Που είδε

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

Πείνα




Φέτος ήταν η χρονιά των εκπλήξεων. Είδα ανθρώπους, τους μύρισα, τους έφαγα. Πεινούσα τάχα, μα ο κορεσμός δεν ήρθε. Αυτή η λαιμαργία δε λειτούργησε, μπορώ να πω τώρα πως ξέρασα πολλές φορές. Ξερνούσα εμπειρίες, ενώ δεν ήθελα. Το σώμα μου πονούσε, μα το μυαλό μου επέμενε. Μετά περίμενα, περίμενα σαν παιδί που αγωνιά για το πότε θα ακούσει τα τακούνια της μητέρας στην πυλωτή. Περίμενα για ένα καινούριο πιάτο στο τραπέζι. Η συγκίνηση μου ήταν μεγάλη, κυρία μου, όταν ήρθατε εσείς. Εσείς σίγουρα τρωγόσασταν σε βαθύ πιάτο σούπας. Σας είδα, σας μύρισα, μα δε σας έφαγα ποτέ. Μη μου θυμώνετε γι αυτό. Εσείς αξίζετε να φαγωθείτε από όλη την ανθρωπότητα. Φέτος ήταν η χρονιά του ακόρεστου.

Κυριακή, 5 Απριλίου 2015

Στη Λώρα



Όσο κι αν σβήνεις τα κεριά σου, Λώρα
Εμένα
Αυτό το φως
Δε με αφήνει να κοιμάμαι

Έμαθες κάτι αθέλητα καλά
Την τέχνη της εκδίκησης
Τόσο γλυκιά
Τόσο άδικη συνάμα

Μα αγνοώ το μέτρο του ανήθικου
Να αφήνεις ή να μένεις;
Μια ζυγαριά σωστός ζυγός.

Όσο κι αν σε τεμάχισα
Και σε έριξα σε κάδους
Σαν παζλ να επιστρέφεις ξέρεις
Και να συντίθεσαι διαρκώς

Νεκρή ή ζωντανή
Δεν έχει σημασία
Υπάρχει πάντα κάποιος
Που καταλήγει αιώνιος

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

Η λήξη



Μια τέτοια λήξη ταιριάζει
Με τα έντερα σου
Θα πλέξω ένα κασκόλ
Να μην κρυώνει η απουσία σου
Και με το αίμα σου
Θα τυπωθούν γράμματα
Που δε μου έγραψες ποτέ
Κι έτσι σε αποχαιρετώ
Καλέ μου
Στο νεκροκρέβατο σου
Είσαι πια ο ιδανικός.

Σάββατο, 26 Απριλίου 2014

Άπατρις


 
Ο ουρανός
Ποτέ δεν πόθησε
Εμάς
Θελήσαμε
Εντούτοις
Φτερά δεν αποχτήσαμε
Πατρίδα νέα να τον πούμε
 
Κι η θάλασσα
Για τον στραγγαλισμό μας
Πιο πολύ
Γαλήνια έστηνε καρτέρι
Την ομορφιά
Τη γεύεται κανείς
Πάντα με τους δικούς της όρους
 
Το χώμα
Που ανηλεώς
Πατούμε
Εντύπωση μου προξενεί
Αυτό  να με γεννά
Εκεί να καταλήγω
Κι
Από την άλλη
Εγώ
Δεν μπόρεσα
Ακόμη
Σε ένα κομμάτι γης
Ησύχως να ριζώσω

Τρίτη, 25 Μαρτίου 2014

Ένα μέλλον


 
 
Κάποια μέρα
Θα πάρω  ξυλοπόδαρα
Δυο στήλες ρεύματος
Του δρόμου
Και θα αγναντέψω
Και θα διασχίσω
Την πόλη
Κι όλες τις πόλεις του κόσμου
 
Κι οι άνθρωποι
Διαφορετικοί πια
Θα έχουν θάψει τον εαυτό τους
Κενά χαρτιά
Πρόθυμα να εκφράζονται
Κάτι διαρκώς θα τελειοποιούν
 
Κάποια μέρα
Δυο στήλες θα εξημερώσω
Και θα τις ανέβω
Και δε θα φοβηθώ
Σε σύρματα μήπως μπλεχτώ
Κι αυτά με πνίξουν
 
φωτογραφία: Bruce Davidson