Σάββατο, 8 Μαρτίου 2014

Εσύ

 
 
Το κορμί σου
Γεμάτο λακκούβες και ρωγμές
Σακατεμένη επιφάνεια
 
Κοιτάζω  τον πατέρα σου
Στο δρόμο που αράζει
Είναι ηδονή
Την παρακμή σου να εικάζω
 
Παρ’ όλα αυτά
Με λεκτικά σχήματα
Καιρό εδραιωμένα
Τα μέλη σου ξεκούρδιστα
Κι ευθεία γραμμή στα μάτια
Κατάντησες προβλέψιμο το βίο
Κι είναι κρίμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου