Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2014

Απόψε


 
 
Απόψε κάποιος πέθανε και μύρισε η γειτονιά ελευθερία. Είναι περίεργο πώς ένα τέλος φαντάζει κάποιες φορές ως κάθαρση. Κάποιοι μισούν τα τέλη, τους θανάτους και τις αποχωρήσεις. Κάθε φορά, όμως, πυροδοτούν την έναρξη και συνεχίζουν. Έστω από ανία, επειδή δεν τους μένει κάτι άλλο.
Αυτός που πέθανε απόψε σα να το έκανε επίτηδες να φέρει την άνοιξη πιο γρήγορα, να μοσχοβολήσει το τετράγωνο αφού του λείπει ο έρωτας. Είναι παράξενο πώς οι άνθρωποι δεν είναι δημιουργοί και κύριοι των γεγονότων, παρά μόνο παρακολουθούν. Άπραγοι και βουβοί πορτιέρηδες  υποδέχονται ή διώχνουν ό, τι τους επισκέπτεται.
Απόψε κάποιος πόνεσε και κάποιος άλλος λυτρώθηκε. Είναι επίπονο να ζεις σε μια διαρκή ιδεατή παράσταση που έπλασε το μυαλό. Αλήθεια, όμως,  περνούν πολλοί απ’ την σκηνή έτοιμοι για απαγγελία, από κάποιους κρατάς ένα δίστιχο, από κάποιους σου μένει η πίκρα του κομπιάσματος και δε θες να ακούσεις παρακάτω. Πάντα όλοι κάτι θέλουν να αφήσουν πίσω, μα τα πειράματα σπάνια πετυχαίνουν στην πρώτη δοκιμή κι εδώ δε μένει άλλη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου