Δευτέρα, 6 Ιανουαρίου 2014

Όλοι μας σάρκες

 

Οι σάρκες που μας αποβάλλουν
Με τι είδους οργή
Μας διώχνουν εκεί έξω
Να ξεκολλήσουμε από μέσα τους
Να πάψει αυτό το εξαρτημένο τάισμα
Είναι καιρός φιγούρες πια να γίνουμε
Μα αντί φτερά μας δίνουν χαλινάρι 
 

Οι σάρκες που μας δόθηκαν
Με τι ευκολία μας κλωτσούν
Ατομικά να αντισταθούμε
Στο λήθαργο τον καθημερινό
Να εκφραζόμαστε ησύχως στο κενό
Να τελειώσει πια αυτή η απάτη συντροφιάς
Ήρθε η στιγμή το φόβο να νικήσουμε
Μα  τα εμπόδια ολοένα μας βουλιάζουν 
 
Τις σάρκες που μας πόνεσαν
Κάποτε τις θελήσαμε
Τις αγαπήσαμε άλλοτε
Και τώρα τις μισούμε;
Όλο, θα φύγω, λέγαμε
Μακριά
Από μικρά παιδιά
Μα όλο σ’ αυτές γυρνούμε
 
(φωτογραφία: Bruce Davidson)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου