Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2013

Κορίτσι


 
Ήσουν τόσο απίστευτα όμορφη εκείνη τη βραδιά. Δεν μπορούσε παρά να σε κοιτάζουν όλοι. Ήμουν ένας απ’ αυτούς. Δεν ξέρω γιατί το βλέμμα σου ήτανε θολό, απλανές. Δεν ξέρω τι είδους πλάσμα είσαι εσύ που οι κινήσεις σου σε προδίδουν. Οι άμυνες που χρησιμοποιείς με μπερδεύουν. Δε θύμωσα για ό, τι κι αν άκουσα από τα πληγωμένα σου χείλη. Θυμώνω που τόση ομορφιά μένει ανεκμετάλλευτη, ακατέργαστη σε σκοτεινά, βαθιά χρυσωρυχεία. Σου μυρίζει θάνατος στην αμηχανία της τελευταίας στιγμής, στα βιασμένα κομπλιμέντα, στην πίεση να φέρουμε το αύριο στο τώρα. Θα μείνεις, είμαι σίγουρος, παντοτινά κορίτσι. Μάλλον δε θα σε ξαναδώ αλλά σε ευχαριστώ. Μου δίδαξες σε δύο λεπτά τι ν' αποζητάω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου