Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

Σκέψεις γ'


 
 
Τα δικαστήρια βουλιάζουν στο γκρι λίπος τους έτοιμα να υποδεχθούν ψευδαισθήσεις δικαιοσύνης. Μουχλιασμένο χαρτί σου προκαλεί ναυτία και υποκριτικά τακούνια μπερδεύονται με τον ήχο των κουδουνιών. Σεβασμός, όρθιοι, ενστάσεις, ιδρωμένα μέτωπα, πρωινές ανάσες δυσωδίας. Νιώθεις το ρόγχο της καρμανιόλας να σε πνίγει. Τυπικά χαμόγελα συναδελφικά σε πλαισιώνουν. Χαιρετισμοί και χειραψίες κουδουνίζουν στο κρανίο σου. Μπαίνεις και βγαίνεις. Ο τρόπος διαφορετικός κάθε φορά. Επισκέπτες, κατηγορούμενοι, ρουφιάνοι, νομιζόμενοι επαγγελματίες. Βγαίνεις. Το μόνο σίγουρο. Αισθάνεσαι μια διαστροφή. Θέλεις να ξέρεις τι σκέφτονται όλοι αυτοί. Ταυτίζεσαι και όχι. Το προαύλιο σου θυμίζει τα προαύλια της ζωής σου. Το κυλικείο, οι τουαλέτες, η είσοδος, η έξοδος. Όλα ταυτόσημα. Ξαφνικά, δε θες να φύγεις. Η αηδία σε λυγίζει, μα παραμένεις. Θες να την απολαύσεις σε όλο της το μεγαλείο. Πετρώνεις σ’ αυτή τη θέση αιωνίως. Άλλωστε, ποια η διαφορά στο πού; Παντοτινός θεατής μεγαλοπρεπών μαζών να παρελαύνουν και να χωνεύουν ανθρωπάρια όλων των ειδών. Κανείς δεν υποψιάστηκε ποτέ, κανείς δε γνώριζε τίποτα. Ούτε κι εσύ. Αυτό να πεις.  Εκτός… Εκτός κι αν πιστέψεις πως και η πέτρα στην οποία κλείστηκες με κάποιο τρόπο σπάει.
 
φωτογραφία: Craigie Horsfield

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου