Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2013

Η ανάγκη


Με όρισε η ανάγκη.
Ήταν άπληστη.
Την εκδικήθηκα με την άγνοια.
Από μικρή την κάλυπτα
Με χαρτόκουτα
Που τα ξεκοίλιαζε η βροχή.
Δεν ήξερα. Δεν έμαθα.
Μάλλον ποτέ δε θέλησα.
 

Πουθενά οξυγόνο.
Τάχα οι φιάλες
Που ξεπηδούν,
Νησίδες στο απέραντο,
Σε ζούνε;
 
Γελάω μαζί σου.
Συχνά.
Όχι πως έπαψε
Να με διακωμωδεί
Ο καθρέφτης.
Απλά εσύ
Ποτέ δεν παραδέχεσαι.
Ποτέ δε συνειδητοποιείς.
Ποτέ δε με όριζαν
Ανάγκες, λες.
 

Σε μισώ, γι αυτό.
Και πιο πολύ
Γιατί
Μιλάς αόριστα.
Η ανάγκη, γελοίε.
Η ανάγκη να μη φοβάμαι
Πια.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου