Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

Νύχτες αγάπες


 
 
Αφού αγρύπνησα στο προσκεφάλι πολλών νυχτών
Και ανέχτηκα το πείσμα του αξημέρωτου
Ήπια τους πόνους μιας βδομάδας μονορούφι
Και δε μέθυσα
Παρά μονάχα αφέθηκα για δυο λεπτά
Πριν με ρουφήξει η σκέψη
 

Και βλέπω πως
Οι νύχτες μου μονήρεις  με κάνουνε να ζω
Ενώ οι μέρες μου κυλάνε βαρετές
Και πείστηκα, θαρρώ,
Σχεδόν απόλυτα
Πως
Ο άνθρωπος καθόλου ζώο κοινωνικό δεν είναι
Καλύτερα να τον ορίσουμε ως μια μοναχική δυάδα-
Αυτός και ο εαυτός του-
 

Και η ευτυχία του δεν ξέρω
Να σας πω
Ποια είναι
Ίσως,
Εικάζω,
Να είναι κάποιες νύχτες
Που τον εαυτό του στο έπακρο αγαπάει
Μέχρι να βγει ο ήλιος το πρωί
Κι όλα να τα διαλύσει

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου