Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

Σκέψεις β'


 
Με απασχολεί τον τελευταίο καιρό αν τα βράδια ο θόρυβος ακούγεται από το τζάμι που τρίζει ή από τα δόντια της ψυχής μου. Και πιο πολύ φοβάμαι τις ώρες εκείνες που δεν σπάει κανείς σωλήνας του αμφιβληστροειδούς, ναι τις φοβάμαι πιο πολύ. Το μόνο που έχει μείνει πια είναι να ακούω με ευλάβεια αυτό το τρίξιμο, τον οργασμό της μοναξιάς. Και τρίζει, τρίζει, τρίζει μέχρι να εξαντλήσει κάθε λαβύρινθο της σάρκας και να εισχωρήσει πιο βαθιά. Κάπου εκεί είναι που με αφιονίζει και μου θυμίζει μονάχα ότι τόσα χρόνια φύλαγα τα συναισθήματά μου σε ένα σουρωτήρι. Μετά ξυπνώ. Τελικά, μέχρι και τα όνειρα απολύονται…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου