Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2012

Άτιτλο ΙΙ

 
Διαρκώς βιασμένη
Από κάθε ράτσας νταβατζή
Οροθετική με ονόμασαν
Και δεν άργησα να νιώσω έτσι
Νόμιζα, βιάζουν μόνο οι ξένοι-
Οι ξένοι γενικά-
Μα πιο πολύ πονά το οικείο γαμήσι.


Παντοτινά διακεκομμένη
Μια γραμμή η ζωή μου
Κάποτε φύσηξα
Όλη την αναπνοή μου
Και εγένετο αερόστατο
Κάπου-κάπου πετούσα
Μα σαν μπαλόνι μου το 'σκάσαν.


Και τώρα που μου έμεινε
Ένα λουρί μονάχα
Σαν σκυλί γυρνώ και γλείφω
Βρώμικα χέρια κυρίων
Ώσπου τους μπάσταρδους να πνίξω


Την ώρα που φοράν λουρί σε άλλους σαν εμένα
Την ώρα που βιάζουνε και παραμένουν τίμιοι
Την ώρα που καραδοκούν να κάψουν συνειδήσεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου