Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2012

Στόχοι ζωής


Πες μου τι θέλεις να είμαι και θα με φανταστώ. Θα ‘θελα να ‘μαι, πάντως, κάτι το αντιηρωικό.
Δε θέλω εξιλέωση, δε θέλω κάθαρση. Αγαπητέ μου, η λύτρωση είναι για τους ερασιτέχνες. Θέλω να με βασανίζει το μυστήριο που δε θα εξιχνιάσω ποτέ. Θέλω να βουλιάζω και, παράλληλα, να τραβώ μαζί μου όσους προσπαθούν να με σώσουν ή έστω, να τους κόβω τα χέρια. Θέλω να αφήσω πίσω μου ερείπια και να μη μετανιώσω ποτέ για την ξιπασιά μου. Ούτε ένα δάκρυ δε θα βγάλει ο αμφιβληστροειδής μου όσο και αν τον στύψεις.
Πιο πολύ, ωστόσο, θα ήθελα να συμμετέχεις και εσύ σ’ αυτό το όργιο της ξεδιαντροπιάς μου. Να είσαι αυτός που θα προσπαθήσει να με γεμίσει ιδανικά. Να είσαι ο άγγελος που ειδικεύεται στις πόρνες ψυχές, κάτι το ιδεώδες και το υψηλό, κάτι το αφηρημένο και το θεϊκό για τους κοινούς θνητούς. Μπορώ εύκολα να σε φανταστώ να με κοιτάς αφ’ υψηλού και προσποιούμενος τον καλό ποιμένα να προσπαθείς να φέρεις το απολωλός πρόβατο πίσω στο κοπάδι. Ποιος σου είπε ότι τα απολωλότα δεν καλοπερνούν; Εσύ με το ζόρι να μας φέρεις πίσω; Ακόμη κι αν μια ύαινα με κατασπάραζε ολοσχερώς, θα ηδονιζόμουν στην σκέψη ότι χάνομαι με κάποιο ενδιαφέρον.
Μην προσπαθήσεις να μου αναχαιτίσεις τον ειρμό. Η σκέψη μου θα σχολάσει σε λίγο. Τελικώς, θα ήθελα πιο πολύ απ’ όλα να μη φύγω ως ένα υβρίδιο επιτελώντας ως τέλειο, αέναο μηχάνημα τη σύμπραξη έργων και πράξεων. Να φύγω με κάποια ταυτότητα αληθή. «Ήταν καλός άνθρωπος ο τάδε!!» ή «Τέτοιο κακό πλάσμα σπάνια συναντάς, θεός σχωρέστον».  Τώρα θα φύγω ως μια μετριότητα. Ένα υβρίδιο. Τι σκάω, όμως; Στο τέλος, καλό θα με πουν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου