Σάββατο, 14 Απριλίου 2012

Άτιτλο I

Με νόμιζα αυτάρκη.
Συναισθηματικώς και μη.
Μα δε λογάριασα ποτέ τη γεωγραφία.
Όχι στο σχολείο, μιλώ για τη ζωή.

Με νόμιζα γενναία.
Στις μάχες τις μικροαστικές.
Και αν λαβώθηκα εκεί, το αίμα αυτό δεν το μετρώ.
Καθώς στον πόλεμο αυτόν τρέμω
στην τελευταία τη σειρά  μόνος στρατιώτης.







Με νόμιζα ρεαλίστρια.
Μα έχω χαθεί στο όνειρο.
Και εσύ μία αντίφαση,
Άλλοτε με ξυπνάς και άλλοτε ψιθυρίζεις
Στιχάκια για να με βαυκαλίζεις και νανουρίσματα.

Παρατηρώ.
Πώς ταξιδεύουν οι εξαρτήσεις.
Πώς εδραιώνονται οι δεσμοί.
Πώς πάντα βγαίνω ηττημένη.
Ή πάλι όχι.

Και τώρα που οι καθρέφτες έχουν σπάσει,
η επίγνωση ανεπαρκής.
Πλέον γυμνή
Με περιμένει ο δρόμος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου